Κυριακή χθες και είπα να πάω σινεμά.

Είδα το After που είχα πληροφορηθεί ότι είναι πολύ διάσημο στο νεανικό κοινό… Πήρα λοιπόν 14χρονη κόρη παρέα για να έχω άλλοθι, νάτσος γιατί πάντα παίρνω και μπήκα ανυποψίαστη στην αίθουσα.

Μου φάνηκε περίεργο από τα εισιτήρια κιόλας, που ο κόσμος έμοιαζε ξαφνικά σαν να αποτελείται μόνο από 15χρονες με μακριά μαλλιά και κολλητά ψηλόμεσα τζιν αλλά το θεώρησα συμπτωματικό.

Μέσα στην αίθουσα πια ανάμεσα σε μιλιούνια αγριεμένες νέες, έτοιμες να δουν το 50 shades of grey της ηλικίας τους παρακολούθησα όλες τις διακυμάνσεις που έχει μια έφηβη όταν παρακολουθεί στην μεγάλη οθόνη μια άλλη έφηβη να βρίσκει τον πρώτο της έρωτα, να φιλιέται, να κάνει για πρώτη φορά σεξ.

Είχαμε αναστεναγμούς. Είχαμε γέλια. Είχαμε κλάματα.

Τα συστατικά και οι αναλογίες της ταινίας, όλα πολύ προσεγμένα.

Ο Τζειμσντινικός ήρωας, 16-17 χρονών, ονομάζεται Χάρντιν Σκοτ. Μη μου πεις… Ήδη από το όνομα το έχεις.

Και εν συντομία.

Το κορίτσι πάει στο κολλέγιο και γνωρίζει τον έρωτα της ζωής της την πρώτη κιόλας μέρα. Ο Χάρντιν, φυσικά, είναι ο πιο χοτ γκόμενος του σχολείου και είναι γιος του πρύτανη και είναι μπερδεμένος και πολύ πλούσιος και είναι και rebel with a cause γιατί η μάνα του που είναι Αγγλίδα και πρώην γυναίκα του πατέρα του, του πρύτανη, ζει σε ένα αχούρι στο Λονδίνο ενώ ο πατέρας του κολυμπάει στα πλούτη. Ο Χάρντιν μιλάει αγγλικά, μπρίτις Μάντσεστερ Λόουερ, απαγγέλει Ανεμοδαρμένα Ύψη (εδώ υπάρχει πρόβλημα γιατί ένα συντριπτικό 99% των κοριτσιών στο σινεμά αδυνατούν να ταυτιστούν -ποια είναι η Μπροντέ, τι είναι τα ανεμοδαρμένα ύψη, ποιος το είπε αυτό ο Οικονομόπουλος;), έχει τατουάζ (πολλά), έχει μύτη Κέιτ Μός, λάγνα χείλη, είναι πανέμορφος, μποέμ και διανοούμενος.

Η κοπέλα που ερωτεύεται και τον ερωτεύεται είναι μια απλή, χαλιαμούτρικη… έτσι ώστε να αισθάνονται όλες ότι: Να/είδες/κι/εγώ/μπορώ.

Ο Χάρντιν ερωτεύεται το αγνό, το απέριττο, το δροσερό. Η κοπέλα με την σειρά της ερωτεύεται το σκοτεινό, το δύσκολο αυτό που θέλει να πιστεύει ότι μπορεί να αλλάξει.

Το γνωστό θέμα της γνωστής ταινίας που παίζεται από την αρχή του γνωστού κινηματογράφου για να νουθετεί με τα γνωστά στερεότυπα τι θέλεις και πως θα το αποκτήσεις.

Α…ξέχασα. Η κοπέλα είχε και μια πολύ καλλονή συγκάτοικο που ήταν λεσβία, μπάι… Προφανώς για να υπογραμμίσει η ταινία πόσο σύγχρονη είναι.

Ξέρω ότι δεν περιμένεις να ακούσεις κι άλλα… Οπότε, τέλος.

Δεν το μετάνιωσα. Τα νάτσος ήταν πολύ ωραία αν και πρέπει να βάζουν παραπάνω ποσότητα τυρί και σάλτσα ντομάτας. Γνώμη μου.