Νυχτώνει πάντα σε σωστή ώρα;


unnamed

Το συγκεκριμένο βιβλίο «Σε σωστή ώρα νυχτώνει» της Σοφίας Δημοπούλου έπεσε μόλις στα χέρια μου. Αν και δεν έχω προλάβει να το διαβάσω.. πρέπει να δηλώσω υπεύθυνα ότι μου κινεί σοβαρά την περιέργεια. Πιθανώς είναι ο τίτλος που με ιντριγκάρει. Ωστόσο, και αφού είχα την δυνατότητα να μιλήσω με την ίδια την συγγραφέα για αυτό το έργο, επέλεξα να λύσω το μυστήριο της έλξης που μου ασκεί το ανάγνωσμα επικοινωνώντας με την κα Σοφία Δημοπούλου. Και ιδού τι προέκυψε.

Πείτε μου ένα λόγο που θα έπειθε έναν, σχετικά, δύσκολο αναγνώστη να ενδιαφερθεί για το «Σε σωστή ώρα νυχτώνει»
«Είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα με έντονη πλοκή και συναισθήματα, που μας μεταφέρει στην Πάτρα του 1889, μια πόλη με ένδοξο παρελθόν που οι περισσότεροι αγνοούν και μια εποχή όπου οι οικονομικές δυσκολίες ήταν αντίστοιχες με τις σημερινές. Η παρακμή του εμπορίου της σταφίδας, τα εμπορικά που παραμένουν φορτωμένα στο λιμάνι με το φορτίο να σαπίζει, οι ταραχές που συνταράζουν την πόλη, η οικονομική κρίση που οδήγησε στην πτώχευση του 1893, αποτελούν το φόντο για να ξετυλιχτεί η ιστορία, ενώ τα φανταστικά πρόσωπα συνδιαλέγονται με τα ιστορικά που ζωντανεύουν για χάρη της μυθοπλασίας. Αυτό ήταν ένα δύσκολο εγχείρημα, πιστεύω όμως πως κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη».
Αντιμετωπίσατε δυσκολίες στην συγγραφή του «Σε σωστή ώρα νυχτώνει»;

«Η πιο μεγάλη δυσκολία ήταν η ένταξη των ιστορικών προσώπων και των πραγματικών γεγονότων μέσα σε μια μυθοπλασία. Τα πραγματικά πρόσωπα και τα περιστατικά έπρεπε να εμφανίζονται απόλυτα συνδεδεμένα με τα επινοημένα, έτσι ώστε να υπάρχει μια αληθοφανής συνέχεια που να πείθει τον αναγνώστη πως ό,τι γράφεται είναι αληθινό. Επιπλέον, έπρεπε να αναπαραστήσω μια εποχή που δεν την έχω ζήσει, με μόνη βοήθεια τον τύπο της εποχής και τη βιβλιογραφία. Έπρεπε να σχηματίσω στο νου μου με λεπτομέρεια το ιστορικό σκηνικό, όχι μόνο σε ό,τι αφορά στον τόπο, αλλά και στις συνήθειες, στο λόγο, στα ήθη μιας τόσο μακρινής εποχής. Ο τύπος της εποχής μου έδωσε τις περισσότερες απαντήσεις που χρειαζόμουν. Τα υπόλοιπα τα συμπλήρωσε η φαντασία μου».

Είναι η σωστή ώρα για την κυκλοφορία αυτού του βιβλίου; Απομονώνω εδώ το «..Και τότε, όπως και τώρα, οι άνθρωποι πάλευαν για ζωή και αξιοπρέπεια σε μια εποχή που τους πάγωνε τα όνειρα, ακρωτηρίαζε τη σκέψη τους, φίμωνε τον πιο καθαρό τους λόγο..»
«Ο λόγος που έγραψα τώρα αυτό το βιβλίο, ήταν βασικά το γεγονός πως μια κρίση τέτοια, σαν κι αυτή που διανύει η ελληνική οικονομία, την έχει ξαναζήσει ο τόπος. Και τότε οι άνθρωποι δεν είχαν να παλέψουν μόνο την πτώχευση – μιλάμε για την πτώχευση του 1893 και την οικονομική δυσπραγία πριν και μετά από αυτήν-, αλλά και τις ασθένειες, τον πόλεμο, την γενικότερη αβεβαιότητα. Παρ’ όλ’ αυτά, οι άνθρωποι άντεξαν, καθώς η ζωή έχει τη δική της δυναμική και τους δικούς της νόμους. Αυτό λοιπόν ήθελα να πω αυτή την δύσκολη συγκυρία: Αν τότε οι άνθρωποι άντεξαν διατηρώντας τις αξίες τους και την ελπίδα τους για μια καλύτερη ζωή, γιατί όχι και εμείς;»
Πως θα περιγράφατε την εποχή που ζούμε;
«Είναι μια σκληρή εποχή και βίαιη, είναι όμως και μια εποχή ενδοσκόπησης, επαναπροσδιορισμού αξιών και θεσμών και προπάντων αλλαγή της στάσης μας απέναντι σ’ αυτούς. Κάθε εποχή έχει τις δυσκολίες της, αλλά μέσα από τις δυσκολίες οι άνθρωποι ωριμάζουμε. Δεν εννοώ πως πρέπει απλά να προσαρμοστούμε, αλλά πως πρέπει να αλλάξουμε την κοσμοθεωρία μας διατηρώντας τις αξίες μας».
Δανειστήκατε τον στίχο της κας Δημουλά για τίτλο. Πως νιώθετε για την κα Δημουλά και πιο σημαντικό πως αντιλαμβάνεστε το έργο της;
«Η Κική Δημουλά είναι για μένα μια αγαπημένη ποιήτρια που πάντα θαύμαζα. Κάποιοι στίχοι της έχουν αφήσει τα χνάρια τους στο μυαλό μου, ίσως γιατί εφάπτονται με τη δική μου ψυχοσύνθεση, ίσως γιατί έχουν έναν υποδόριο σαρκασμό τον οποίο εκτιμώ, αλλά εγώ δεν κατέχω σαν εργαλείο γραφής. Θεωρώ πολύ τιμητικό το γεγονός πως δέχτηκε να χρησιμοποιήσω ως τίτλο του βιβλίου μου την φράση «Σε σωστή ώρα νυχτώνει» από το ποίημά της «Πέρασα». Νομίζω πως δεν θα μπορούσα να βρω πιο τρυφερή και ταυτόχρονα πιο υπαινικτική φράση ως τίτλο».
Τι σημαίνει να είσαι συγγραφέας αυτή τη στιγμή; Και περισσότερο τι σημαίνει να είσαι συγγραφέας σε μια χώρα σαν την Ελλάδα;
«Συγγραφέας σημαίνει αυτό που σήμαινε πάντα: ένας άνθρωπος που δεν αντέχει το φορτίο των λέξεων και των νοημάτων και προσπαθεί να εκφραστεί μέσα από τα κείμενά του. Όμως, όπως και στις άλλες τέχνες, έτσι και σ’ αυτή, ο συγγραφέας δεν είναι χομπίστας, δεν είναι κάποιος που περνάει την ελεύθερη ώρα του γράφοντας, αλλά ένας σκληρά εργαζόμενος άνθρωπος χωρίς ωράριο, χωρίς διακοπές, χωρίς ασφάλιση, με ελάχιστες έως ανύπαρκτες απολαβές, χωρίς στήριξη από το κράτος. Αυτή όμως είναι η ελληνική πραγματικότητα, που αντέχεται, γιατί ακριβώς όσοι ασχολούνται με τη συγγραφή, είναι ερωτευμένοι με την τέχνη τους και ως γνωστόν, ο έρωτας παιδεύει».
Τα επόμενά σας σχέδια;

«Έχω ήδη αρχίσει να γράφω ένα νέο κοινωνικό μυθιστόρημα, που αναφέρεται στη δεκαετία του ’70, μια εποχή εξίσου δύσκολη πολιτικά για την Ελλάδα. Επιπλέον είμαι στη διαδικασία συλλογής των ποιημάτων που κατά καιρούς έχω γράψει και ταξινόμησής τους, ώστε κάποια στιγμή να καταφέρω να εκδώσω μια μικρή συλλογή από αυτά».

Νυχτώνει πάντα σε σωστή ώρα κα Δημοπούλου; Είναι βέβαιον αυτό;
«Νυχτώνει πάντα την ώρα που πρέπει. Όταν έχουμε μέσα μας αποφασίσει να κλείσουμε τις ιστορίες της ζωής μας, όταν η ίδια η ζωή τις κλείνει αφού αυτές κάνουν τον κύκλο τους. Πάντα την ώρα που πρέπει, ακόμα κι αν αυτή μας φαίνεται λάθος. Γιατί η ζωή έχει τους δικούς της κανόνες δικαίου, που πολλές φορές είναι αντίθετοι με τη δική μας επιθυμία».

εξώφυλλο βιβλίου Σε σωστή ώρα νυχτώνει

Be first to comment